Minggu, 14 April 2013

AKSARA DUA BAHASA: OALAH KANG...!

(Cerpen Banyumasan)
: OALAH KANG...!
oleh Erlin Erlina Soraya

"Jum, mage jajal takon karro Parlan, mbokan bareng nang Jakarta karo Surat bojomu... Apa enggane tega no, wis semene wulan ora nana kabar, waras apa ora nang kana?" Mbok Rah kewatir pisan mikir mantu lanange. Pamit ngode meng kota sue ora nana kabar.

Jum kur meneng, mung kadang-kadang nglipur biyunge, "Sing sabar yung, masa ora ngabaria nek uwis olih pahalan, mestine agi sibuk, uyak-uyak mbokan."

"Lah, ko si, dadi bojo aja kenrimanen, kawit gemiyen, de kapak-kapakna ya meneng bae ko. Mbok jajal sepisan-pisan semaur, ngomong bae nek ora sreg nang ati. Kena bae manut karo wong lanang, ning li ana wektune protes angger atimu ora cojog, Jum."

Jum kur mesem, karo ngrungokna omongane biyunge. Dasare Jum bocah percayanan, ora tau ndue pikiran ala, apa maning maring bojone. Jum uga banget ngone eman, karo ngormatine karo wong tua, apa maning maring biyung. Mulane suka meneng apa mesem nek biyunge ngangluhaken bojone.

Sejatine Jum ya banget kewatire, tapi lewih kewatir nek nganti biyunge ngerti perasaane. Mulane ora tau ngangluh nang ngarepe sapa-sapa, apamaning maring biyung. Jum temenanan le njaga, aja ngasi nek biyunge melu kebingungen, melu mikirna nasibe kawit ditinggal bojone meng Jakarta.

Sukur pisan Jum ora nganggur, gorengan dagangane ya laris aben ndina. Bakwan, tempe, tahu brontak, lan lia-liane, wis dadi langganane wong se-desane. Dadi ora patia bingung nek masalah ekonomi. Jum isih bisa tuku beras karo lawuhan, nggo makani anak loro karo nyenengaken biyung siji-sijine.

Kawit cilik, Jum pancen urip kur sekloron karo biyunge, ramane mbuh maring ngendi parane. Ya kue-lah, mulane mbok Rah kewatir pisan, mbokan si Surat, mantune ora beda karo bojone deweke. Lunga terus blas ora nana kabar, ngerti-ngerti wis ana liyane.

"Jum...! Jum...! ko nang umah...? Mage gelis di bukak lawange, kiye ana sing garep ketemu karo ko, jere peting!" Karo gugup Jum mbukak lawang, kaget. Mbarang Parlan kancane bojone, teka-teka karo nggawa pulisi.

"Monggo, pak pinarak, wonten nopo?" Awake jum ujug-jug gemeteran, perasaane langsung ora kepenak, gemrayah ora nggenah-nggenah, apamaning biyunge agi ora nang umah, kawit esuk meng pasar urung bali-bali.

"Yu, rika kenal foto iki ora?" Pulisi nuduhaken gambar wong lanang sing ora asing nang matane Jum.

"Nggih Pak, niki bojone kula, kepripun si...?" Jum tambah bingung maning, wektu pulisi kue ngetok-tokna barang, ora liya barang-barange bojone.

"Pak lah, wonten napa niki, deneng barang-barange bojone kula wonten teng bapake?"

"Niki yu, bojone njenengan seniki teng Rumah Sakit Jakarta, kudu di jemput secepete, sebabe, bojone njenengan nang kamar mayat wis telung ndina, deweke gelut karo begal nang Jakarta."

"Oalah kang....!" Jum langsung semaput.

*RAMPUNG*

TERJEMAHAN:

OH, KANG...!

"Jum, coba tanyakan sama Parlan, kalau-kalau dia bareng sama Surat suamimu... sehat tidak di sana?" Mbok Rah cemas memikirkan menantu laki-lakinya. Pamit kerja ke kota lama tidak ada kabar.

Jum hanya diam, hanya kadang-kadang menghibur ibunya, "yang sabar bu, masa sih tidak memberi kabar, kalo sudah mendapat pekerjaan, mungkin sedang sibuk nyari-nyari."

"Ah, kamu sih, jadi istri jangan terlalu nurut, dari dulu di apa-apakan, cuma diam aja kamu. Coba sekali-kali ngomong, kalau ada yang enggak pas dengan isi hatimu. Boleh nurut dengan suamimu, tapi kan ada waktunya kamu protea kalau hatimu tidak cocok Jum."

Jum hanya tersenyum, dengan seksama mendengarkan perkataan ibunya. Dasarnya Jum anak yang percayanan, tidak pernah bepikir buruk, apa lagi pada suaminya. Jum juga sangat menyayangi, dan menghormati orang tuanya, apa lagi pada ibunya. Makanya dia lebih suka memilih diam atau tersenyum, ketika ibunya mengeluhkan suaminya.

Sebenarnya Jum sangat khawatir, tapi lebih khawatir kalau sampai ibunya tahu yang dirasakannya. Makanya dia tidak pernah mengeluh pada siapapun, apalagi pada ibunya. Jum benar-benar menjaga agar jangan sampai ibunya kebingungan, ikut memikirkan nasibnya sejak ditinggal suaminya ke Jakarta.

Sukur sekali, Jum tidak menganggur, gorengan dagangannya sangat laris setiap hari. Bakwan, tempe, tahu brontak, dan lain-lainya, sudah jadi langganannya orang sedesanya. Jadi tidak begitu bingung dengan masalah ekonomi. Jum masih bisa beli beras juga lauk-pauknya, untuk memberi makan pada kedua anaknya juga menyenangkan ibu satu-satunya.

Dari kecil, Jum memang hanya hidup berdua dengan ibunya, ayahnya entah di mana. Ya itulah, kenapa mbok Rah khawatir sekali,kalau si Surat, menantunya tidak beda dengan suaminya sendiri. Pergi terus sama sekali tidak ada kabar, tahu-tahu sudah ada yang lain.

"Jum...! Jum...! kamu di rumah...? Ayo cepat buka pintunya, ini ada yang mau ketemu denganmu, katanya penting!" Dengan gugup Jum buka pintu, kaget seketika, melihat Parlan teman suaminya, datang-datang bawa polisi.

"Silahkan masuk pak, ada apa?" Tubuh Jum tiba-tiba saja gemeteran, perasaanya tidak enak, enggak karu-karuan, apalagi ibunya sedang tidak di rumah, dari pagi ke pasar belum pulang-pulang.

"Mba, anda kenal foto ini tidak?" Polisi menunjukkan foto laki-laki yang tidak asing di mata Jum.

"Iya Pak, itu suami saya, bagaimana si...?" Jum semakin bingung, ketika polisi itu mengeluarkan barang, tidak lain barang-barang suaminya.

"Pak, ada apa ini, kenapa barang-barang suami saya ada sama bapak?"

"Ini mba, suami anda sekarang ada di Rumah Sakit Jakarta, harus dijemput secepatnya, sebab suami anda di kamar mayat sudah tiga hari. Dia berkelahi dengan perampok di Jakarta.

"Oh, Kang...!" Jum langsung pingsan.

*TAMAT*

Wanadadi 13042012
Editing by Farrah - Ilustrasi: Internetanadadi 13042012

Tidak ada komentar:

Posting Komentar